Afgelopen donderdag weer voor controle geweest. dr. Schweter zelf was er niet maar werd weer door Klaaske (verpleegkundige) gezien. Ze heeft een poging gedaan om weer vocht te verwijderen maar lukte deze keer niet. Mijn hemel wat deed dat zeer, ik kon wel huilen. Misschien met de naald een zenuwtje geraakt, kan gebeuren maar niet fijn dus. Scheelt dat ze zo lief is.  De buikband ga ik nu alleen in de nacht dragen, het is best mogelijk dat het vocht geen kant op kan omdat de buikband het stuwt. We gaan het proberen. Overdag een strak pantybroekje aan. Verder heb ik gelpleisters meegekregen die ik op de wond mag plakken, deze schijnen voor een mooi litteken te zorgen. Helaas heb ik aan de linkerkant nog een klein open plekje zitten. Het ruikt ook vies. Hier heb ik Bactrobanzalf voor gekregen. Over 2 weken moet ik weer terugkomen. Vrijdag ben ik weer aan het werk geweest. Een halve dag, was meer dan genoeg, je doet meer dan dat je eigenlijk wilt doen en ik was dan ook bekaf. Mijn buik was opgezet en voelde ook aan alsof deze ging ontploffen. Maandag nieuwe kans maar ga ik iets eerder stoppen denk ik.

Tot zover.

Vandaag moest ik voor controle weer naar dr. Schweter en de verpleegkundige Klaaske.  Er was  alweer aardig wat vocht opgeslagen in mijn buik. Klaaske heeft 360 cc vocht opgezogen met de naald. Ze was echt superlief voor me (ben namelijk echt een schijterd voor naalden, als verpleegkundige schaam schaam ).  De buik ziet er direct weer een stuk slanker uit. De knoopjes van de hechtingen zijn nu ook verwijderd, waren er zo uit. Ook heb ik een kleinere buikband van haar gekregen omdat de andere voor mijn gevoel te groot was. De nieuwe band geeft mijn buik wel meer steun. Dr. Schweter kwam nog even bij me kijken en was wel  tevreden, hij wil mij echter wel in de gaten houden, dus ik mag volgende week weer terug komen. Ook hij is een topper in geruststellen, even een paar keer een arm op je schouders doet goed .

En weer een week verder. Al met al een redelijke week. Veel gerust en eigenlijk weinig tot niets gedaan. Ben gauw moe en iedere beweging doet zeer. Paracetamol is nog erg nodig. Vooral de laatste dagen meer pijn en leek mijn buik te groeien. Gistermiddag meende ik zelfs dat mijn buik klotste. Vanochtend was mijn buik nog dikker en wiebelde ze alle kanten op. Toch maar even gebeld met mijn PC. Kon direct vanmiddag komen. Hij heeft met een injectienaald via het litteken ca 600 cc wondvocht opgezogen, ik zag mijn buik slinken. Wat een opluchting, voelt direct anders. Ook is er bloed geprikt omdat ik nog steeds zo duizelig ben, wordt gebeld wanneer er iets afwijkends wordt gevonden. Moest beloven altijd te bellen ook bij beetje ongerustheid en veel te rusten.

Ik ben nu een week verder. Vrijdag 6 februari geopereerd en dinsdag  10 februari aan het eind van de middag weer naar huis. Eerder lukte niet omdat ik erg misselijk was van de morfine, niet kon plassen, de drains nog veel produceerden, mijn bloeddruk veel te laag was, steenkoud, gegons en gesuis in mijn oren en mijn HB-gehalte te laag.  Heb dus mijn verjaardag in het ziekenhuis dunnetjes gevierd, maar wel super lief verzorgd door mijn man, familie, vrienden en personeel. 

Dinsdag morgen bezoek gehad van de verpleegkundige van plastische chirurgie, uitleg gehad over van alles en nog wat omtrent de BWC en uitleg leefregels. Overleg met dr. Schweter over de drains, Deze mochten er gelukkig uit evenals het infuusnaaldje. Een bloedtransfusie was niet nodig omdat mijn HB-gehalte alweer stijgende was. Dinsdagmiddag om 16;00 uur besloot Dr. Schweter dat ik naar huis mocht mits ik beloofde niets te doen deze week. Recept voor ijzertabletten mee, Multi- vitamines trouw innemen, doorgaan met mijnvit.b12- injecties en verder alleen een beetje lezen en mijn man vragen mij zachtjes op de vingers te tikken wanneer ik mij daar niet aan zou houden. In de loop van de week daarna zou ik wel een klein wandelingetje (blokje om) mogen maken. De wond zag er goed uit, er is een lap weggehaald van 30 x 60 en een kilo aan gewicht. Niet opzienbarend maar het gaat uiteindelijk om het resultaat.

Tja en dan naar huis. Misschien heb ik teveel verwacht, misschien ben ik kleinzerig, misschien ben ik een uitzondering of misschien ben ik een aanstelster, misschien komt het stiekem niet goed, misschien moet ik meer geduld hebben of misschien heb ik alleen de positieve geluiden willen horen en lezen op verschillende fora??? Ik weet het niet maar wat ik wel weet is dat ik mijn buik er niet vind uitzien, bult rechts en links, elke beweging doet echt zeer, paracetamol heb ik nodig en slik ik trouw, ben moe, buik weegt zwaar, is nog dikker dan voor de operatie, gevoelens van dat dit het niet allemaal waard is. Zou ik nu echt de enige zijn die dit zo ervaart??

Wanneer ik dit zo teruglees, klinkt het wat depri, maar zo is het ook niet helemaal. De wond ziet er rustig uit, het slapen op mijn rug valt mee, vind de strakke buikband prettig, ik geniet van de liefdevolle verzorging van mijn ega en alle warme belangstelling en heb nog wel hoop dat het allemaal goed komt. Maar zeg niet dat het allemaal heel erg meevalt, voor mij niet.

6.15 uur:
De wekker gaat af. Jippie (niet dus)  . Met een duffe kop onder de douche, laatste spulletjes inpakken, hond knuffelen en met man de auto in op weg naar Emmen. Nerveus??, een beetje.

7.20 uur:
Het ziekenhuis is stilletjes, personeel bij de opname is nog niet gearriveerd. Maar na amper vijf minuten komt de dame van opname binnen. Een echtpaar kruipt voor maar dat mag de pret niet drukken. We worden in een soort van wachtkamertje gezet en langzaamaan arriveren er meer mensen.

7.30 uur:
De deur gaat open en een verpleegkundige komt naar buiten, Mw. Van D?? u bent het eerst aan de beurt gaat u mee naar binnen, u man mag weer naar huis , tas mag weer mee en wij bellen uw man als u weer op de uitslaapkamer bent, dusssssssssssssss  . Zoentje en de deur gaat dicht, direct uitkleden, operatiejurkje (te groot hihi) aan en in bed. Wat een tempo zo in de vroege ochtend, ik ben er van onder de indruk en raak ietwat geëmotioneerd. Bloeddruk wordt gemeten, vragen beantwoord en een injectie Fragmin (waarvoor ik allergisch ben, maar vergeten was door te geven). Wordt overlegd met Dr, Schweter, krijg later andere antistolling (Ascal). Dr. Schweter komt naar me toe en we praten nog even, hij tekent mijn buik af en vraagt of ik nerveus ben. Natuurlijk ben ik nu wel gespannen, maar vraag toch ook maar of hij dat ook is, niet dus. Dat scheelt nietwaar  .

8.00 uur:
Vriendelijke vrouwelijk anesthesiologe, verzorgt mij goed, overstappen op operatietafel (ook hier ruimte over). Het pijnpompje met morfine is niet epiduraal maar gaat via infuus gelukkig, had hier wel tegenop gezien. Infuusnaaldje glijdt deze keer met gemak mijn arm in, wordt volpop gecomplimenteerd met mijn gewichtsverlies en mag dan lekker verder dromen. Het kapje wordt op mijn neus gezet, wil wel weer aan iets moois denken maar ik word weer emotioneel  en zeg dat ik niet wil slapen en dat het vast niet lukt om me in slaap te krijgen…enfin.

10.15 uur:
De operatie is achter de rug en man is gebeld.

11.30 uur:
Ik lig op een tweepersoonskamer samen met een oudere dame(prima gezelschap blijkt later). Ik voel me alsof er een truck over mijn midden is gereden maar verder gaat het prima  . Mijn liefje is er inmiddels en we hebben zelfs een gesprek (vorige operaties niet mogelijk vanwege de sufheid), ben verbazend helder voor een tijdje.

17.00 uur:
Schorseneren, worteltjes, puree???? Nou nee geef mij maar yoghurt, ben super beroerd.

Morgen is het zover. Tasje is gepakt, zenuwen gezond aanwezig, Nog een glaasje wijn en dan naar bed. Om 7.30 uur in het ziekenhuis zijn dus vroeg op staan.Hoop over een paar dagen weer thuis te zijn met een platte buik.

Vrijdag 6 februari is het zover Ik word om 7.30 uur (lekker vroeg) in het ziekenhuis verwacht waar ik vervolgens om 8.00 uur wordt geopereerd. Heb er zin in klinkt raar maar ik kijk er wel naar uit (het resultaat dan he). Het wordt trouwens een BWC met naveltranspositie en fasciereving.

Vandaag naar het ziekenhuis voor een pre-operatief gesprek met de verpleegkundige en de anesthesioloog. Bij de verpleegkundige moest ik een aantal standaardvragen beantwoorden, bloeddruk meten, pols meting en wegen. Daarna naar de anessthesioloog, deze vroeg ook weer van alles over medicatiegebruik, allergieen, vorige operaties etc. Hij vertelde dat de operatie onder algehele narcose gebeurde en dat ik een pcra (een zgn pijnpomp) zou krijgen. Deze pijnpomp wordt epiduraal aangelegd (via de rug) en kan ik dan naar behoefte zelf bedienen. Uiteraard wordt deze vorm van pijnstilling ook direct weer afgebouwd en wordt gestart met orale medicatie, De anesthesioloog bepaalt uiteindelijk wanneer de pomp eraf mag. Ook krijg ik extra medicatie tegen de misselijkheid omdat ik met vorige operaties altijd erg moest braken. Hopelijk gaat hij bij mij straks de aneshesie uitvoeren, had wel een vertrouwd gevoel bij de man, Kreeg nog een complimentje dat ik zoveel was afgevallen 

Daarna moest ik naar de opname voor een gesprek met de intake-verpleegkundige. Zij had ook een aantal vragen zoals hulp in huis aanwezig, wie is contactpersoon, weer de medicatie, geloofsovertuiging, tv, allergieen etc. Volgende week krijgik een brief met de mogelijke operatiedatum. Wanneer ik voor 11.00 uur wordt opgenomen moet ik nuchter komen, geschoren met gesloten benen  en spulletjes thuislaten. Ik kom dan nl niet gelijk na de operatie op de verpleegafdeling te liggen. Jos mijn man kan dan bij het bezoeken alles meenemen, Na 11.00 uur opname kan ik gelijk alles meenemen. Zal nog eens navragen hoe het ook al weer precies zit. 

Wordt vervolgd

Het gaat nu toch echt gebeuren.

Vandaag voor een tweede gesprek bij Dr. Schweter te Emmen geweest. Ik had een vragenlijstje meegenomen omdat mijn ervaring is dat ik tijdens een gesprek niet meer weet wat ik wilde vragen.  Dr. Schweter nam uitgebreid de tijd om al mijn vragen te beantwoorden en zonodig te illustreren aan de hand van een tekening. De BWC gaat hij uitvoeren in de omgekeerde T-vorm met fascie reving. Ook de schaamheuvel wordt meegelift. Deze methode zou het best bij mij passen omdat ik zowel boven als onder veel huidoverschot heb. Na bijna 70 kilo gewichtsverlies kan dit ook bijna niet anders.

De verwachte ziekenhuisopname zal 4 dagen bedragen echter wanneer je later naar huis wilt omdat je je nog niet goed genoeg voelt is dit mogelijk. De praktijk wijst echter uit dat de meeste patiënten liever eerder dan later naar huis gaan. Zeg nou eerlijk niets lekkerder dan je eigen bed, maar het moet wel kunnen. Tijdens de operatie krijg ik 2 drains die het teveel aan vocht , bloed etc. moeten afvoeren. De drains blijven gemiddeld 2 dagen zitten. Na de operatie krijg ik een soort van buikband die ik in ieder geval 4 weken zou moeten dragen. Een strak pantybroekje mocht ook wanneer dat lekkerder zit maar zijn voorkeur ging uit naar de buikband. Deze wordt geleverd door het ziekenhuis. De verwachte hersteltijd is 6 weken. Deze periode mag je niet sporten, zwaar werken of tillen. Verder zijn er eigenlijk geen dingen die je niet mag doen. Zijn advies luidde om vooral goed naar je lichaam te luisteren. Dit geldt ook voor seks, je moet er dan bovendien ook maar net zin in hebben.

Omdat de operatie geen kleinigheid is zul je deze weken dan ook voornamelijk nodig hebben om te herstellen. Bukken, traplopen, opstaan uit bed, hoesten, niezen persen zal zeker in het begin pijnlijk zijn. De exacte operatiedatum is nog niet bekend , wel dat deze op mijn verzoek in februari gaat plaatsvinden. Dr. Schweter heeft ruime ervaring in BWC bij mensen met een WLS, hij werkt nauw samen met Dr. Reijnen te Emmen. Dr. Reijnen, bariatrisch chirurg heeft destijds tot volle tevredenheid mijn sleeve-operatie uitgevoerd. In december moet ik naar de anesthesioloog. Ik heb dus nog de tijd om aan het idee te wennen en mij voor te bereiden.

Wie had dat ooit gedacht.

ruim 60 kilo afgevallen en mijn streefgewicht behaald. Ik kan mij bijna niet meer voorstellen hoe het was om morbide obees te zijn. Het was allemaal ruimschoots de moeite waard en ben blij dat ik deze rigoreuze stap heb genomen.